Wachten, een levenshouding
Wachten is iets wat ik vaak probeer te vermijden. Wanneer ik ergens moet aanschuiven. Of wanneer ik op een uitslag wacht. Een trein die vertraging heeft. Het voelt als tijd die van mij wordt afgenomen.
Ik heb de laatste dagen het boek van Dirk De Wachter herlezen: Wachten, een levenshouding.
Ik vroeg me af wanneer ik wachten ben gaan zien als iets negatiefs. Als kind had het een andere kleur. Je wachtte op de vakantie. Op sneeuw. Op je verjaardag. Er zat verwachting in. Verbeelding ook. Nu lijkt wachten vooral iets wat opgelost moet worden. Een bestelling komt morgen. Een bericht krijgt binnen enkele minuten antwoord. Een vraag wordt meteen gegoogeld. Zelfs stilte duurt nog maar een paar seconden voor we naar onze telefoon grijpen.
Misschien herken je dat. Niet alleen in de grote dingen. Ook in de kleine. Wanneer ik wandel, merk ik hoe snel mijn hoofd alweer vooruit wil. Naar straks. Naar morgen. Alsof de plek waar ik ben nooit helemaal voldoende is. En toch zijn het vaak die wandelingen waarin er onverwacht iets gebeurt. Niks spectaculair. Eerder het tegenovergestelde.
Een gedachte die zich langzaam aandient. Een herinnering waarvan ik niet wist dat ze nog ergens lag. Een zin die plots helder wordt. Alsof sommige dingen een eigen tempo hebben. Alsof ze niet verschijnen wanneer je ze zoekt, maar wanneer je ophoudt met zoeken.
Er is een verschil tussen wachten en afwachten. Dat vond ik de mooiste gedachte uit het boek. Afwachten klinkt als niets doen. Wachten voelt anders. Wachten kan ook een vorm van aandacht zijn.
Ik heb Dirk De Wachter twee keer ontmoet. De eerste keer is ongeveer acht jaar geleden, voor Story Club. De tweede keer vorig jaar, voor Kantelpunten. In dat tweede gesprek vertelde hij over zijn negenendertigste. Een druk, rijk gevuld leven. En dan plots een TIA. Half verlamd. Hij kon tijdelijk niet meer spreken. Hij citeerde Dante. 'Nel mezzo del cammin di nostra vita, mi ritrovai per una selva oscura'. Halverwege mijn levensweg stond ik plots in een donker woud. Hij had het niet gepland. Niemand plant dat. Op zijn veertigste gaf hij een groot feest. Om te vieren dat hij er nog was. Dat hij aan de tweede helft kon beginnen.
In datzelfde gesprek had hij het over thuiskomen. Zijn vrouw, zijn kinderen, zijn boeken, zijn muziek. Zijn herinneringen. Een meanderende beweging, noemde hij het. Weg en terug, weg en terug.
Sinds ik het boek heb dichtgeklapt, zou ik jullie willen zeggen dat ik anders kijk naar de momenten waarop er niets gebeurt. Wat dient zich aan wanneer ik niets zoek? Ik weet het niet. Misschien vraagt wachten wel dat je niet weet wat er komt. Anders is het geen wachten meer. Dus ik wacht.
Luister naar het audio van Raf Stevens over Wachten, een levenshouding
Raf Stevens, juli 2026
Koop Wachten, een levenshouding bij het boekenverkoop platform Amy & Eva en doneer van de vaste boekenprijs 2,15 aan het goede doel dat wij kozen, namelijk de stichting VoorleesExpress.