Dirk De Wachter
Wachten, een levenshouding
Wachten
Als je hier naar beneden scrollt zul je zien dat het lijkt alsof ik wel een fan ben van Dirk De Wachter. Misschien is dat zo. Het is zijn schrijfstijl. Zijn intonatie. Misschien ook wel zijn opmerkzaamheid van de dagelijkse dingen. Het lijkt te kabbelen. En tegelijk is dat dus niet waar, want vanuit die doodgewone opmerkzaamheid slaat hij opeens een hoek om en confronteert hij je met een wezenlijk dilemma. Zoals hij ook weer zelf daarmee geconfronteerd wordt. Zoals in zijn meest persoonlijke boek, denk ik, Vertroostingen.
Dat boek heeft zijn sporen wel nagelaten. Ik kon hem daar kort over bevragen, en dat weer naar aanleiding van een event dat we met de Betekenis Boeken Club bij het klooster in Huissen organiseerden.
Na dat event werden aan hem nog brieven (deze en deze) geschreven door enkele aanwezigen én opende ik in het klooster de zogenaamde Muur van Troost.
In zijn boek Wachten is de ondertitel belangrijk, want wachten kun je cultiveren als een levenshouding. Wachten is niet nodeloos, doodvermoeiend of aartslui, maar het leert je te wachten op het moment. Het moment van handelen, het moment dat er iets aanbreekt, het moment dat er iets nieuws kan komen. Een soort pauze inlassen, bijvoorbeeld als je wacht op je vervoer, of met iemand met wie je afgesproken hebt. Wachten en opletten.
Dirk De Wachter wacht. Logisch. En hij neemt je mee in zijn observaties. Want wachten geeft altijd een andere blik op je omgeving. En niet voor niets haalt hij Bernard Dewulf aan (zoals hij tot mijn genoegen ook hier weer veel meer schrijvers en filosofen aanhaalt):
‘Ik ben een wachter, de wachtende die niet weet waarop hij wacht. De wachtende vindt de tijd van het wachten, onder meer in het bushokje, verlies van tijd. Want hij wil vooruit. De wachter daarentegen is daar niet mee bezig. Hij kan allang in de bus zitten en nog altijd wachten op de bus.
Er is een wachten dat nergens op wacht, niets specifieks verwacht en toch wacht.’
Het boek Wachten, een levenshouding komt precies op het goede moment denk ik, want terwijl de wereld gek lijkt te worden, is er tegelijk een grote behoefte om te pauzeren. Stil te staan, te wachten in je eigen kleine omgeving. Niet omdat je niet vooruit zou kunnen, maar omdat het vooruit alleen maar meer van hetzelfde oplevert.
Maar, en dat wil ik toch ook benadrukken, net als Dirk De Wachter dat doet, pauzeren, of wachten is niet achterover hangen. ‘Ik zie wachten als een grondhouding, als de kans om tijd te geven aan het zelf.’
Ron van Es
Koop het boek hier
Dirk De Wachter werd onlangs geïnterviewd in het programma VPRO Boeken over zijn boek.
